- Εδώ πολυτεχνείο, σας μιλάει η ανεξάρτητη - αμερικανόδουλη φωνή
- Εδώ πολυτεχνείο, σας μιλάει ο σταθμός των αργυρώνητων προδοτών
- Εδώ πολυτεχνείο, σας μιλάει η πέμπτη φάλαγγα του ελληνισμού
- Εδώ πολυτεχνείο, σας μιλάει το εκκολαπτήριο γενιτσάρων και ραγιάδων
- Εδώ πολυτεχνείο, σας μιλάει το άντρο του μισελληνισμού
- Εδώ πολυτεχνείο - πανεπιστήμιo, σας μιλούν οι ολετήρες της ελληνικής παιδείας
- Edo politexnio, sas milaei h nea taxi pragmatwn.........-Xronia mas polla....
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολυτεχνείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολυτεχνείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
17 Νοεμβρίου 2014
Εδώ πολυτεχνείο...
16 Νοεμβρίου 2013
17 Νοέμβρη 1973. Θα μάθουμε ποτέ τα πραγματικά γεγονότα;
Θα ακουστούνε πολλά, ένθεν κακείθεν, μιας και τα τελευταία
χρόνια έχει ξεπεραστεί πια αυτή η αγιοποίηση του πολυτεχνείου. Κύριο λόγο σε
αυτό έχει παίξει αναμφισβήτητα η πολιτική διαδρομή πολλών φοιτητών εκείνης της
εποχής, μετέπειτα, συνδικαλιστών, βουλευτών, υπουργών, πρωθυπουργών, που με την
εγκληματική τους δράση, μεταπολιτευτικά, κατάφεραν να διαλύσουν οικονομικά ένα
κράτος, την περίοδο μάλιστα που είχε τεράστιες εισροές κονδυλίων από τα διάφορα
ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά πακέτα.
Από το 1973 μέχρι σήμερα, σμήνη ολόκληρα απάτριδων
αριστεροδεξιών, κατάφεραν όχι μόνο να διαλύσουν την οικονομία ενός κράτους,
αλλά και να καταστήσουν όλο το σύστημα παιδείας, μηχανισμό εξαγωγής γνήσιων και σκληροπυρηνικών γενιτσάρων.
Αριστεροί και δεξιοί «δημοκράτες» - ολιγάρχες, χέρι χέρι,
κατάφεραν να διαλύσουν κάθε τι που μπορεί να είναι Ελλάδα. Μαζί, μεθοδευμένα
και λυσσαλέα επεδίωξαν (και έχουν πετύχει σε μεγάλο ποσοστό δυστυχώς) να
διαλύσουν και να αποδομήσουν κάθε τι που μπορεί να θυμίζει Ελλάδα και Έθνος.
Φυσικά το μεγαλύτερο βάρος το έριξαν στην παιδεία. Ήξεραν
ότι ένας λαός, ένα Έθνος, δεν διαλύεται όταν το καταβάλεις οικονομικά,
διαλύεται όταν του καταστρέφεις την γλώσσα του, την παιδεία του. Η καταστροφή
της γλώσσας και της παιδείας έγινε τη συνενοχή όλων των κομμάτων της διαπλοκής
και της διαστροφής. Και φυσικά όλοι μαζί συμφώνησαν ότι οι καλλίτεροι σε αυτόν
τον ρόλο θα ήταν οι απάτριδες αριστεριστές. Αυτά τα σκουλήκια της νέας τάξης
πραγμάτων, οι πιο στενοί συνεργάτες των αμερικανοσιωνιστών και του κεφαλαίου.
Μέγα θέμα θα προκύψει
πάλι και με τους νεκρούς του Πολυτεχνείου.
Υπήρχαν τελικά νεκροί
μέσα στο πολυτεχνείο;
Το έχουμε επισημάνει ξανά στο παρελθόν και πια δεν πρέπει να
υπάρχουν αμφιβολίες (http://akommatistoi.blogspot.gr/2012/11/24.html).
ΟΧΙ μέσα στο πολυτεχνείο δεν
υπήρχαν νεκροί.
Και όποιος συνεχίζει να το διαδίδει είναι ψεύτης.
Ξεκαθαρίζουμε λοιπόν, διά παντός: Μέσα
στο Πολυτεχνείο δεν υπήρξαν νεκροί.-
Φυσικά οι γνωστές ύαινες αριστεριστές – κομμουνιστές, καίτοι
στην αρχή ήταν αντίθετοι στην εξέγερση, εντούτοις μετέπειτα καπέλωσαν την όλη
κατάσταση, δημιουργώντας μάλιστα και ψεύτικους ήρωες-νεκρούς.
Υπήρξαν όμως νεκροί
εκείνες τις ημέρες;
Ναι, υπήρξαν 24 νεκροί από τις 16 έως τις 18 Νοεμβρίου και
12 νεκροί την 17 Νοεμβρίου 1973. Και αυτό χρίζει ερεύνης, να δούμε πώς και υπό
ποίας συνθήκας αυτοί οι άνθρωποι, σκοτώθηκαν.
Είναι ας πούμε πολύ περίεργο να σκοτωθείς στην ταράτσα του
σπιτιού σου, από... αδέσποτη σφαίρα...!
Ας δούμε όμως
αναλυτικά τις αιτίες των θανάτων αυτών των ατόμων
Από δακρυγόνα ή άλλα
γεγονότα, που προκάλεσαν έμφραγμα:
1) Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος
(πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου)
2) Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής
εταιρείας
3) Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος
4) Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων
5) Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών,
συνταξιούχος εφοριακός
Από σφαίρες
αστυνομικών ή στρατιωτών:
1) Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής
2) Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών,
φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας
3) Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός
υπάλληλος
4) Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου
5) Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης (από πηρά
στρατιωτικής περιπόλου)
6) Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος
(από πηρά στρατιωτικής περιπόλου)
7) Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος
(από τον ανθυπολοχαγό Ιωάννη Δυμπέρη)
8) Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής
(από τον ανθυπολοχαγό Ιωάννη Δυμπέρη)
9) Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 52 ετών (από πηρά
στρατιωτικής περιπόλου στου Ζωγράφου)
10) Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός
τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός (από πηρά στρατιωτικής περιπόλου)
11) Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης (από
πηρά στρατιωτικής περιπόλου)
12) Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος (για τον θάνατο του οποίου θεωρείται
αυτουργός ο Νικόλαος Ντερτιλής, ο οποίος δεν το αποδέχθηκε ποτέ)
13) Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος
(από πηρά στρατιωτικής περιπόλου)
Από ρόπαλο:
1) Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς,
31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος
2) Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά
3) Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα
Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών (από χτυπήματα που δέχθηκε στην
Πάτρα)
Αδέσποτες σφαίρες:
1) Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών (στην
αυλή του σπιτιού της)
2) Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος
(μέσα στο αυτοκίνητό τους στα Άνω Λιόσια)
3) Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη
μαθήτρια (στην ταράτσα του σπιτιού της στον Νέο Κόσμο)
ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ
Κατ’ αρχάς διαπιστώνουμε ότι οι μόνοι νεκροί φοιτητές, ο
Γιώργος Σαμούρης (φοιτητής Παντείου) και ο Ιωάννης Μικρώνης (φοιτητής στην
Πάτρα) δεν ήταν φοιτητές του
πολυτεχνείου.
Άρα νεκροί φοιτητές
πολυτεχνείου δεν υπήρξαν ούτε και πέριξ του ιδρύματος.
Διαπιστώνουμε ότι
όλοι οι νεκροί ήταν εργάτες (& συνταξιούχοι), πλην δύο μαθητών.
Τις περιπτώσεις με τις αδέσποτες σφαίρες, σε ταράτσες και
σπίτια σε περιοχές άσχετες με τα γεγονότα του πολυτεχνείου, δεν πρέπει να τις
συνδέουμε με αυτά, αλλά πρέπει να ερευνηθούν.
Θα πρέπει, όσο αυτό είναι δυνατόν, να γίνει έρευνα σε άτομα
τα οποία είχαν ζήσει εκείνα τα γεγονότα, αστυνομικοί, φαντάροι, περαστικοί, κάτοικοι,
καταστηματάρχες κλπ. Κάτι τέτοιο προφανώς, θα πρέπει να γίνει από αδέσμευτους
και αντικειμενικούς ερευνητές (πράγμα μάλλον απίθανο).
Αναρωτιόμαστε
Τί ήταν αυτές οι αδέσποτες σφαίρες; Ποιοί στρατιώτες ή
αστυνομικοί πυροβόλησαν; Υπήρχαν παρακρατικοί;
Υπήρχαν ακροβολισμένοι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών;
Τί επιτέλους έγινε εκείνες τις ημέρες;
Πώς είναι δυνατόν να
εισβάλει στο πολυτεχνείο ένα τεθωρακισμένο· να μπαίνουν μέσα λοκατζήδες και να
μη υπάρχει ούτε ένας νεκρός και για
τρεις ημέρες στα πέριξ να έχουμε 20 νεκρούς;
Πότε επιτέλους θα μάθουμε πραγματικά τί έγινε εκείνες τις
ημέρες;
Τελειώνοντας, επειδή
θα ακούσουμε και το πόσο καλά ήταν τότε, θα παραθέσουμε κάποιες σκέψεις.
Όσο για το πόσο
καλά περνάγαμε στην χούντα.
Το ίδιο και καλλίτερα περνάγαμε επί Ανδρέα... μήπως θα
πρέπει να αναπολούμε και την πασοκοκρατία; Προφανώς αυτές οι αιτιάσεις δεν
μπορούν να λέγονται και να θεωρούνται αποδείξεις καλής διακυβερνήσεως της
δικτατορίας.
Και εδώ πάλι, αντικειμενικοί και αδέσμευτοι ερευνητές, χωρίς
αγκυλώσεις και παρωπίδες, θα πρέπει να ενσκήψουν στα γεγονότα, στα ιστορικά
στοιχεία, σε έγγραφα της εποχής και στους ανθρώπους που άσκησαν διοίκηση ή ήταν
κοντά στους κυβερνώντες. Και μέσα από αυτήν την ενδελεχή και εις βάθος έρευνα
να μας δώσουν όλα αυτά τα αδιάσειστα στοιχεία, που θα μας δείξουν, πόσο καλή ή
κακή ήταν η οικονομική διαχείριση της χούντας.
Όσο για το πόσο ασφαλείς
ήμασταν τότε και σήμερα.
Σίγουρα υπάρχει μία περίοδος κλιμάκωσης της ανασφάλειας στην
μεταπολίτευση. Με πολλές τρομοκρατικές ενέργειες· με τις παρακρατικές ορδές των
ψευτοαναρχικών και με μία εν γένει ανοχή στο έγκλημα και στην παρανομία. Και
φυσικά φθάνουμε στο απόγειο της ανασφάλειας και της εγκληματικότητος, με την εισβολή
των λαθρομεταναστών.
Όσο για την Κύπρο.
Για κάποιους έφταιγε ο Παπαδόπουλος, για κάποιους ο
Καραμανλής. Και σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να γίνει ενδελεχής αντικειμενική
έρευνα. Τα μέχρι στιγμής στοιχεία που έχουν εμφανίσει και οι δύο πλευρές, δεν
μας ικανοποιούν και το πιο ασφαλές συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε είναι
ότι η Κύπρος προδόθηκε από όλους εκείνη την εποχή.
Και τέλος, το μόνο
σίγουρο είναι, ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν έφερε την «δημοκρατία» αλλά
την σκληρότερη χούντα του Ιωαννίδη.
15 Νοεμβρίου 2012
Αυτοί είναι οι 24 νεκροί του Πολυτεχνείου
ΣΧΟΛΙΟ ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΩΝ:
Ξεκινάμε με το σχόλιό μας στην αρχή γιατί πρέπει κάποια πράγματα να μπαίνουν στην θέση τους. Το ότι μέσα στο πολυτεχνείο δεν υπήρχαν νεκροί, αυτό πια, πρέπει να θεωρείται τελεσίδικο και οποιαδήποτε αναφορά για νεκρούς μέσα στο πολυτεχνείο, θα πρέπει να θεωρείται ψεύτικη και να εκλαμβάνεται εκ του πονηρού.
ΟΜΩΣ, το θέμα ποιό είναι; Αν υπήρχαν νεκροί μέσα στο πολυτεχνείο ή αν εκείνες τις ημέρες το δικτατορικό καθεστώς, στους πέριξ δρόμους του πολυτεχνείου, άφησε τουλάχιστον 24 νεκρούς (ακόμη και περαστικούς); Προφανώς είτε οι νεκροί ήταν μέσα, είτε έξω από το πολυτεχνείο, αυτό ΔΕΝ παίζει κανένα απολύτως ρόλο. Το γεγονός αυτό, της δολοφονίας, εκ προθέσεως (πυροβολισμοί, λοστάρια) ή από κάποιο δακρυγόνο, δεν μειώνει ούτε κατά το ελάχιστον, το ό,τι συνέβη εκείνες τις ημέρες. Και η ιστορία έχει γράψει ότι το δικτατορικό καθεστώς του Γεωργίου Παπαδοπούλου, δολοφόνησε 24 ανθρώπους από τις 16 έως τις 18 Νοεμβρίου του 1973.
Αυτό πρέπει να αναφέρετε, και οι ένθεν κακείθεν αστειότητες και υπερβολές, επιτέλους, να σταματήσουν. Και οι άνθρωποι που σκοτώθηκαν δεν ήταν αριστεροί - κομμουνιστές, για να τους εκμεταλλεύονται, τόσα χρόνια τα ακροαριστερά προδοτικά γουρούνια.
Ακούσαμε επίσης ότι η Χρυσή Αυγή, κυκλοφόρησε αφίσα, όπου (χλευαστικά) αναζητά τους νεκρούς του πολυτεχνείου. Μας βρίσκει αντίθετους αυτή η προσέγγιση και την θεωρούμε, επιεικώς, ηλίθια.
Τώρα, σε περιόδους εντάσεων και μεγάλων ρήξεων (όπως της περιόδου του 1973), λογικό είναι να υπάρχουν και απώλειες ανθρωπίνων ζωών, και θα πρέπει, μετά το πέρας τόσων ετών, τέτοια γεγονότα να προσεγγίζονται, τουλάχιστον με γνώμονα την αποτύπωση της ιστορικής αλήθειας.
Αυτό όμως που μας ξενίζει και μας εξοργίζει, είναι ότι συμπατριώτες μας, υμνητές του Στάλιν, του Μάο και λοιπών κατά συρροήν δολοφόνων εκατομμυρίων ανθρώπων, κατηγορούν τους Συνταγματάρχες για τις πράξεις τους. ΕΛΕΟΣ.
ΟΜΩΣ, το θέμα ποιό είναι; Αν υπήρχαν νεκροί μέσα στο πολυτεχνείο ή αν εκείνες τις ημέρες το δικτατορικό καθεστώς, στους πέριξ δρόμους του πολυτεχνείου, άφησε τουλάχιστον 24 νεκρούς (ακόμη και περαστικούς); Προφανώς είτε οι νεκροί ήταν μέσα, είτε έξω από το πολυτεχνείο, αυτό ΔΕΝ παίζει κανένα απολύτως ρόλο. Το γεγονός αυτό, της δολοφονίας, εκ προθέσεως (πυροβολισμοί, λοστάρια) ή από κάποιο δακρυγόνο, δεν μειώνει ούτε κατά το ελάχιστον, το ό,τι συνέβη εκείνες τις ημέρες. Και η ιστορία έχει γράψει ότι το δικτατορικό καθεστώς του Γεωργίου Παπαδοπούλου, δολοφόνησε 24 ανθρώπους από τις 16 έως τις 18 Νοεμβρίου του 1973.
Αυτό πρέπει να αναφέρετε, και οι ένθεν κακείθεν αστειότητες και υπερβολές, επιτέλους, να σταματήσουν. Και οι άνθρωποι που σκοτώθηκαν δεν ήταν αριστεροί - κομμουνιστές, για να τους εκμεταλλεύονται, τόσα χρόνια τα ακροαριστερά προδοτικά γουρούνια.
Ακούσαμε επίσης ότι η Χρυσή Αυγή, κυκλοφόρησε αφίσα, όπου (χλευαστικά) αναζητά τους νεκρούς του πολυτεχνείου. Μας βρίσκει αντίθετους αυτή η προσέγγιση και την θεωρούμε, επιεικώς, ηλίθια.
Τώρα, σε περιόδους εντάσεων και μεγάλων ρήξεων (όπως της περιόδου του 1973), λογικό είναι να υπάρχουν και απώλειες ανθρωπίνων ζωών, και θα πρέπει, μετά το πέρας τόσων ετών, τέτοια γεγονότα να προσεγγίζονται, τουλάχιστον με γνώμονα την αποτύπωση της ιστορικής αλήθειας.
Αυτό όμως που μας ξενίζει και μας εξοργίζει, είναι ότι συμπατριώτες μας, υμνητές του Στάλιν, του Μάο και λοιπών κατά συρροήν δολοφόνων εκατομμυρίων ανθρώπων, κατηγορούν τους Συνταγματάρχες για τις πράξεις τους. ΕΛΕΟΣ.
Το ζήτημα του ακριβούς αριθμού των νεκρών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και την επιχείρηση καταστολής της, παραμένει ακόμη και σήμερα ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα, προκαλώντας συζητήσεις, αλλά και ισχυρισμούς ανιστόρητους και πέρα από κάθε λογική.
Όπως αναφέρει ο κ. Καλλιβρετάκης, Λεωνίδας, συγγραφέας και δημιουργός της έρευνας"Πολυτεχνείο '73: Το ζήτημα των θυμάτων: Νεκροί και τραυματίες" , "η χαώδης και ατεκμηρίωτη πληροφόρηση που υπάρχει γύρω από αυτό το ζήτημα, δεν είναι δυνατόν να απολαμβάνει εσαεί αυτή την ιδιότυπη 'ασυλία', στο όνομα της δήθεν προστασίας της φήμης του Πολυτεχνείου".
Από τα μέσα του 2002 έχει ξεκινήσει μια ιστορική έρευνα στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών με τίτλο "Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973". Στο πλαίσιο αυτής της έρευνας επιχειρείται η συγκέντρωση και επεξεργασία με επιστημονικές μεθόδους τεκμηρίων που αφορούν σε πολλές παραμέτρους των γεγονότων, όπως το χρονικό της εξέγερσης, το επιχειρησιακό σχέδιο για την καταστολή της, η εξέλιξη των γεγονότων έξω από το Πολυτεχνείο κ.ο.κ. Ένα από τα ζητούμενα είναι, φυσικά, ο αριθμός και η ταυτότητα των θυμάτων. Αν και η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, επιχειρείται στο σημείο αυτό μια συνοπτική παρουσίαση των πρώτων διαπιστώσεων, με έμφαση στη "γενεαλογία" του ζητήματος.
- Προσωρινά αποτελέσματα της έρευνας του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Η συγκέντρωση όλων των δεδομένων αποτέλεσε το πρώτο στάδιο της έρευνας στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Κάθε στοιχείο που είδε το φως της δημοσιότητας όλα αυτά τα χρόνια, οι επίσημες ανακοινώσεις του καθεστώτος, οι πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στον παράνομο τύπο της εποχής, οι αγγελίες κηδειών στις εφημερίδες, οι κάθε προέλευσης λίστες που έκαναν την εμφάνιση τους μετά τη μεταπολίτευση, οι προανακριτικές και ανακριτικές έρευνες, οι συνεντεύξεις συγγενών, οι καταθέσεις μαρτύρων στη δίκη του 1975, συγκεντρώνονται, αποδελτιώνονται, συσχετίζονται κριτικά, αναζητείται η γενεαλογία τους, εντοπίζονται οι αλληλοεπικαλύψεις, οι παρανοήσεις, τα λάθη στην αντιγραφή και οι μεταξύ τους παρεκκλίσεις.
Η έρευνα προχωρά έτσι στη συγκρότηση ενός καταλόγου, ο οποίος παραμένει προσωρινός, καθώς εξακολουθεί συνεχώς να εμπλουτίζεται και να διορθώνεται. Για κάθε περίπτωση συγκροτείται ένας ιδιαίτερος φάκελος, με βιογραφικά στοιχεία, τις συνθήκες θανάτου και αναλυτική παράθεση όλων των πηγών που χρησιμοποιήθηκαν με συγκεκριμένα στοιχεία.
Μέχρι τη στιγμή αυτή, έχουν καταγραφεί εικοσιτέσσερις (24) πλήρως τεκμηριωμένες περιπτώσεις, όπως καταγράφονται συνοπτικά στον συνημμένο κατάλογο.
Παράλληλα, έχει συγκροτηθεί ένας κατάλογος δεκαέξι (16) ανωνύμων περιπτώσεων που είχε θεωρηθεί σε κάποια στιγμή της διαδικασίας ότι «προκύπτουν βασίμως» ως νεκροί, από επίσημες, επώνυμες και σχετικά αξιόπιστες καταθέσεις, με συγκεκριμένα στοιχεία.
Τέλος, η έρευνα έχει θέσει στο μικροσκόπιο τριάντα (30) επώνυμες περιπτώσεις, που εμφανίζονται επίμονα στους περισσότερους καταλόγους από το 1974 μέχρι και σήμερα, χωρίς να έχουν ποτέ τεκμηριωθεί. Όλες αυτές οι ανώνυμες και οι αμφιλεγόμενες επώνυμες περιπτώσεις παραμένουν σε εκκρεμότητα, προκειμένου να διερευνηθούν περισσότερο, προτού αποφασιστεί οριστικά να υιοθετηθούν ή να απορριφθούν.
- ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ
1. Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
2. Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έρριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).
3. Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έρριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.
4. Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».
5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
6. Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».
7. Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.
8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοε-γκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.
9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρ-θένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.
10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).
11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.
12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.
15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.
17. Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 52 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ' Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ' Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.
21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλςος Ντερτι-λής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.
23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικο-πόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.
24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.
* Η μελέτη αυτή έχει υιοθετηθεί από τη σχετική βιβλιογραφία ως η πλέον έγκυρη επιστημονική προσέγγιση στο ζήτημα (βλ. ενδεικτικά Δημήτρης Παπαχρήστος, Το Πολυτεχνείο ζει, εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2004, σελ. 41-45, Δημήτρης Χατζησωκράτης, Πολυτεχνείο ’73, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2004, σελ. 176-177, 424-425, Βαγγέλης Αγγελής & Ολύμπιος Δαφέρμος, Όνειρο ήταν, έκδοση ΕΔΙΑ-Οδυσσέας, Αθήνα 2005, σελ.378-388).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


